08/04/2010

ပုံျပင္

ဟိုးေရွးေရွးတုန္းကလို႕ပဲ ေျပာေျပာ
ဗာရာဏသီျပည္ၾကီးကပါလို႕ပဲ ေႏွာေႏွာ
တစ္ေထာင့္တစ္ညထဲကလို
သိျခင္းတရားတခုရဲ႕အဆုံးကပဲ စစ. . .

ဘံုဘဝတစ္ခုရဲ႕အစက ပံုခ်ရ မေလာက္ေအာင္ အံ့ဖြယ္ပဲ တဲ႔ကြယ္. . .
ဆန္းၾကယ္မႈ ျမင္းေတြနဲ႔ ကထားတဲ့
လွည္႕စားျခင္း ေမွာ္ရထားကို
စီးေမ်ာေနတဲ့ ေကာင္းကင္ေအာက္ထဲ ေမာင္းဝင္ေတာ့
နဂါးေငြ႕တန္းေတြကလမ္းျပေနသတဲ့. . .

ရိုးသားႀကိဳးစားျပီး
မိဘႏွစ္ပါးကိုလုပ္ေကၽြးေနတဲ့ ေကာင္ေလးလဲပါရဲ႕
အႏႈိင္းမဲ့အလွ၊ ဆင္းရဲလွတဲ့ဘဝ
လွပတဲ့ႏွလုံးသားနဲ႕ ေကာင္မေလးလဲပါရဲ႕

အမယ္အိုအေယာင္ေဆာင္ထားတဲ့ နတ္သမီးေတြ
လူလို နားလည္တဲ့ တိရစာၦန္ေတြ
နတ္၊ နဂါး၊ စုန္း၊ ဘီလူး နဲ႕ခ်စ္စရာမွင္စာေလးေတြကလဲ
မပါမျဖစ္ ခ်န္ရစ္ထားလို႕မရဘူးကြဲ႕. . .

ဒါပဲလားဆိုေတာ့. . .
စိတ္ထားပုပ္တဲ့ မိေထြး၊ ပေထြး၊ ဦးၾကီး၊ ေဒၚၾကီး နဲ႕
ေကာက္က်စ္လွတဲ့ လူ၊ လူမေလး ေတြကလည္း
အေမွာင္ျခမ္းကေဆာင္နန္းမွာ စံျမန္းေနၾကသတဲ့. . .

စိတ္ေဆးစက္ေတြအတြက္
ယုတၱိမဲ့စုတ္ခ်က္ၾကမ္းက
ဖန္ဆင္းေပးလိုက္တဲ့ကမာၻၾကီးဟာ
လုံးတလွည့္ ျပားတလွည့္နဲ႕ ဂ်ယ္လီတုံးၾကီးလိုပဲကြဲ႕

စိတ္ကူးယဥ္ေရျပင္
ေတာင္တန္း နဲ႕ေတာအုပ္ေတြဟာ
အလြန္ဆန္းက်ယ္ျပီး အေရာင္အေသြးစံုလင္လွသတဲ့. . .

ခပ္သ့ဲသဲ့သာၾကားရတဲ့
သာယာနာေပ်ာ္ဖြယ္ ဗံုသံေတြေနာက္ကို
ပိုးစုန္းၾကဴးေလးေတြျခံရံလို႔ ဝိုးတဝါးလိုက္ရင္းနဲ႕
စိတၱဇေတာအုပ္ထဲမွာ လမ္းေပ်ာက္ခဲ့ေပါ့. . .

စိတ္ကူးပန္းပုသည္ ထုလုပ္ထားတဲ့ သတၱဝါဆိုးေတြ
စကားေျပာတတ္တဲ့ သစ္ပင္ေတြကလည္း ေခ်ာက္ခ်ားစရာ. . .

သူေယာင္မယ္ေတြနဲ႕ေပ်ာ္ပါးေသာက္စားရင္း
မူး႐ူးလို႕ေရာက္ခဲ့တဲ့ စစ္တုရင္ခုံထက္က
အျဖဴေရာင္မွန္နန္းေတာ္ၾကီးရဲ႕အရွင္
ဘုရင္မၾကီးရဲ႕အေျပာမွာ အိပ္ေမာက်သြားခဲ့. . .

အဆိပ္ရည္လႊမ္းတဲ့ႏႈတ္ခမ္းတစ္စံုက ႏိုးေတာ့
ေႁမၢေတြထက္မွာ အိပ္စက္ေနခဲ့ေပါ့
အိမ္မက္ေတြက အိပ္ေမၢ႕ခ်ျပန္ေတာ့
လူ႕ဘဝရဲ႕အစက. . .
ယုန္တြင္းထဲက်တဲ့ အဲလစ္လိုပဲ တဲ့
အစအဆုံးမရွိတဲ့ စိတ္အာကာသထဲမွာလြင့္ေမ်ာရင္းေပ့ါ. . .

ရိုးသားမႈနဲ႔ အဆိုးမဲ့ေကာင္းမြန္ျခင္းေတြ
ေသမိန္႕က်ေနတာလည္းျမင္ရဲ႕. . .
အမွန္တရားေတြ လူမသိသူမသိ
ဇာတ္ႁမုပ္ေနၾကရတာလဲေတြ႕ရဲ႕. . .
ခ်စ္ျခင္းတရား၊ ေရာင့္ရဲမႈနဲ႔ သစၥာ၊ သမာဓိေတြ
မ်က္ရည္စက္လက္နဲ႕ကိုယ့္ဟာကိုယ္ေျမႁမုပ္ေနၾကသတဲ့. . .

အစိပ္စိပ္အႁမြာႁမြာကြဲေနတဲ့
မွန္ပင္လယ္ထက္မွာေတာ့
လုံးတီးနဲ႕လူတစုက
လူ႕ဘဝရဲ႕အရသာကို စားသံုးရင္း
ေသြးစက္လက္နဲ႕ကခုန္ေနၾကေပါ့. . .

ဓားေတာင္ထက္ယိုစိမ္႔ထြက္ေနတဲ့
ပ်ားရည္စက္ေတြကိုလ်က္ရင္း
မီးကႏၲာရထဲမွာ အဆိပ္သင့္အိုေအစစ္ကို
ရွာေနတဲ့ အမ်ိဳးတူတစ္စုကေတာ့
အေနာက္ဖက္ကိုဆက္သြားဖို႔ လမ္းျပသတဲ့. . .

ဘဝအတြက္ကိုးကြယ္ရာဆိုတာ
မိမိကိုယ္ကိုပါပဲလား ဆိုတဲ့
အေၾကာင္းကိုေတြးရင္း
ဘာသာေရးစစ္ပြဲေတြကို
ေ႐ွာင္ရွားသြားေနရျပန္တယ္. . .

ေနအတက္ကတံလၽွပ္ေတြလို
လိုက္လို႕မဆုံးႏိုင္တဲ့လူ႕ဘဝခရီးက
စိတ္ကူးယဥ္စၾကာဝဠာလိုပဲ အဆုံးမ႐ွိဘူးကြဲ႕
မတူညီတဲ့အဆုံးမဲ့ပုံျပင္ကိုယ္စီနဲ႔ ျခားနားတဲ့ခရီးရွည္ကို
တူညီတဲ့ပန္းတိုင္တစ္ခုအတြက္ သြားေနၾကရတာမို႕
အခ်င္းမမ်ားၾကေစခ်င္ဘူးကြဲ႕. . .

ကဲ. . . . ပုံျပင္ေလးကေတာ့ဒါပါပဲကြယ္။ ။


အူေသာင္











No comments:

Post a Comment

Post a Comment